Snurken kan door de partner als bijzonder irritant ervaren worden en deze uit zijn slaap houden, maar ook de snurker zelf kan door zijn snurken een slechte nachtrust hebben Snurken kan door de partner als bijzonder irritant ervaren worden en deze uit zijn slaap houden, maar ook de snurker zelf kan door zijn snurken een slechte nachtrust hebben. Ernstige snurkklachten kunnen een aanwijzing zijn dat iemand ademstilstanden doet gedurende de nacht (apneu). Deze ademstilstand leidt vaak tot het (bijna) wakker worden waardoor de slaap sterk wordt verstoord.
Snurken komt meer voor bij mensen met overgewicht; daarom zal er getracht worden in eerste instantie gewicht te verliezen. Het komt meer voor bij mannen dan bij vrouwen. Er zijn medische technieken om snurken te verminderen. In eerste instantie zal een arts proberen om de luchtwegen goed open te houden gedurende de slaap, en daarmee het trillen van weke delen voorkomen. Tegenwoordig gebruikt men hiervoor vaak beugels die 's nachts de onderkaak (mandibulaire repositie apparatuur (MRA)) of de tong naar voren houden (tongbasisrepositie apparatuur (TRD)). Als dat niet voldoende effect heeft, kan de arts proberen om de weke delen te verstevigen; dit kan door ondersteunen gedurende de slaap, maar kan ook operatief.
Gedrag gedurende de dag kan het snurken sterk beïnvloeden, zo kunnen alcoholgebruik of slaapmiddelen van een stille slaper een sterke snurker maken. Ook de slaaphouding kan een belangrijk verschil maken: het meeste snurkt men liggend op de rug. Een simpele methode om rugslapen te vermijden is het bevestigen van een tennisbal in de rugzijde van de pyjama; het helpt echter niet altijd tegen het snurken.
Bron: wiki
Snurken wil zeggen dat bij het ademhalen tijdens het slapen een zagend, ruisend-brommend geluid gemaakt wordt. Dit geluid is soms zo sterk dat een partner, huisgenoot of zelfs buren er last van kunnen hebben.
Bij de ademhaling gaat de lucht via de neusholte, de keelholte en de luchtpijp naar de longen. Aan het begin van de luchtpijp zitten de stembanden (ter hoogte van de adamsappel).
Snurkgeluiden ontstaan door een vernauwing in de luchtweg in het traject tussen de ingang van de neus (neusgaten) en de stembanden. Bij mensen die snurken is soms de neusholte te nauw, maar meestal betreft het een vernauwing achter de huig (dat is de overgang van de neus- naar de keelholte) of het gebied in de keelholte áchter de tong (zie in de tekening het ovale gebied).
Bron: KNO
Snurken:
Snurkgeluiden ontstaan door een vernauwing in de luchtweg tussen de neus en de stembanden. Meestal gaat het om een vernauwing van de huig (de overgang van de neus- naar de keelholte) of het gedeelte van de keelholte achter de tong ten gevolge van de spierverslapping tijdens de slaap. Tevens kan, vooral wanneer men op de rug ligt, de tong naar achter zakken, waardoor de ruimte nog verkleind wordt. Door deze vernauwing ontstaat bij het inademen een onderdruk in de keel waardoor het zachte gehemelte met de huig, de tong en de wanden van de keelholte naar elkaar worden gezogen en gaan trillen. Je kan het vergelijken met het leeglopen van een ballon waarbij de lucht door de smalle opening wordt geperst die daardoor gaat trillen en een snerpend geluid maakt.
Wanneer het snurken gepaard gaat met het (kortstondig) stilvallen van de ademhaling, spreekt men van een slaapapneusyndroom. Dit stilvallen kan zeer frequent voorvallen zodat de slaap ernstig verstoord wordt. Hierdoor ontstaat een ondiepe slaap waardoor de snurker zelf last kan krijgen van hoofdpijn, vermoeidheid en concentratiestoornissen. Ook kunnen allerlei gezondheidsproblemen (hartklachten) ontstaan.
